Het Persoonlijke en Openbare Leven der Dieren - Een Zedenschets

€ 10,00

Gebonden met stofomslag met gebruikssporen en naam op schutblad, zie foto's. Algeheel in goede gave staat, zonder verdere inschrijvingen.

  • Titel: Beelden uit het persoonlijke en openbare leven der dieren
  • Ondertitel: Beschouwingen over hedendaagse zeden
  • Illustrator: J.J. Grandville (Jean Ignace Isidore Gérard)
  • Uitgever: ICOB (Alphen aan den Rijn)
  • Aantal bladzijden: 489 pagina's (sommige drukken vermelden 478 of 490 pagina's inclusief register/omslag) 

Schrijvers & Redactie

  • Hoofdredacteur / Samensteller: P.-J. Stahl (pseudoniem van de Franse uitgever Pierre-Jules Hetzel)
  • Auteurs (Schrijverscollectie van 13 auteurs): Onder anderen Honoré de Balzac, George Sand, Alfred de Musset en Pierre-Jules Hetzel zelf.
  • Vertaling (Nederlands): Thérèse Cornips 

Uitgave & Formaat

  • Jaar van deze uitgave: Uitgegeven tussen 1975 en 1982 (afhankelijk van de druk: 2e druk in 1975, 4e druk in 1980/1982).
  • Oorspronkelijke uitgave: Scènes de la vie privée et publique des animaux, Parijs, 1842.
  • Bindwijze: Hardcover / Gebonden (uitgevoerd in linnen of kunstleer met goudopdruk, vaak voorzien van een stofomslag).
  • Formaat: Groot formaat (ca. 27 x 19 cm), passend bij een rijk geïllustreerd boek. 

Bijzonderheden
Het boek is een satirische verzameling fabels en maatschappijkritische verhalen waarin vermenselijkte dieren de negentiende-eeuwse Franse burgerij en politiek op de hak nemen. De dieren komen in opstand tegen de mens en vergaderen in de Parijse dierentuin (Jardin des Plantes). De fabelachtige verhalen zijn deels komisch en deels scherp sarcastisch. Grandville’s gedetailleerde, antropomorfe gravures (dieren met menselijke trekken en kleding) vormen de kern van deze klassieke uitgave.

De tekeningen van J.J. Grandville (Jean Ignace Isidore Gérard) in dit werk behoren tot de absolute hoogtepunten uit de geschiedenis van de negentiende-eeuwse boekillustratie en satire.

Hier zijn de belangrijkste artistieke en historische details over de illustraties:

Stijl en Techniek

  • Antropomorfisme: Grandville was een meester in het antropomorfisme (het toekennen van menselijke eigenschappen aan dieren). Hij tekende dieren met menselijke lichamen, gekleed in de destijds modieuze Franse kleding, compleet met hoeden, wandelstokken, korsetten en monocles.
  • Houtgravures: De oorspronkelijke illustraties werden gemaakt als uiterst gedetailleerde houtgravures (xylografie). Deze techniek maakte het mogelijk om zeer fijne lijnen, schaduwen en texturen (zoals bont, veren en stoffen) weer te geven en de platen direct samen met de boektekst af te drukken.
  • Psychologische expressie: Ondanks de dierengezichten (zoals van leeuwen, kikkers, ooievaars of honden) wist Grandville menselijke emoties zoals hoogmoed, jaloezie, melancholie en hypocrisie perfect te vangen in hun blikken en houdingen.

Satire en Maatschappijkritiek

  • Spiegel voor de burgerij: De tekeningen waren niet bedoeld als onschuldige sprookjesplaten. Ze fungeerden als een directe, vlijmscherpe satire op de negentiende-eeuwse Franse maatschappij tijdens de Julimonarchie.
  • Spotten met types: Grandville deelde subtiele steken uit naar specifieke sociale klassen en beroepen:
    • De burgerij en politici werden vaak afgebeeld als ijdele pauwen, vraatzuchtige zwijnen of sluwe vossen.
    • De rechtspraak werd belachelijk gemaakt door rechters en advocaten als uilen of gieren weer te geven.
    • De culturele elite en schrijvers werden getekend als intellectuele apen of pretentieuze insecten.

Impact en Nalatenschap

  • Invloed op het Surrealisme: Grandville's vermogen om de grens tussen mens en dier (en later in zijn carrière tussen objecten en levende wezens) te vervagen, maakte hem een directe voorloper van het surrealisme. Kunstenaars zoals Max Ernst en Salvador Dalí lieten zich diep door zijn dromerige en soms verontrustende beeldtaal inspireren.
  • Visuele vertelling: In deze ICOB-uitgave zijn de illustraties niet louter een versiering van de tekst, maar dragen ze het verhaal zelf. Vaak bevat een tekening subtiele visuele grappen of politieke verwijzingen die in de tekst (vanwege de toenmalige censuur) net niet hardop uitgesproken mochten worden.