Jan Cremer - Rauw Autobiografisch - De Hunnen Trilogie

3 paperbacks met lichte gebruikssporen, algeheel in zeer goede, gave staat, zonder inschrijvingen.

De Hunnen is een monumentale, autobiografische romantrilogie van Jan Cremer, gepubliceerd in 1984. Het omvangrijke epos van ruim 1400 pagina's geldt als Cremers totale afrekening met de gruwelen en de nasleep van de Tweede Wereldoorlog. In tegenstelling tot zijn eerdere, schelmsere werk zoals Ik Jan Cremer, is deze trilogie een rauw, serieus en diepgaand literair project. 

Inhoud van de drie delen

Het epos volgt de jonge Jan (tussen zijn 10e en 15e levensjaar) die opgroeit aan de onderkant van de maatschappij in de Overijsselse textielstad Enschede. 

• Deel 1: Oorlog – Dit deel beschrijft de vroege kinderjaren van Jan tijdens de Duitse bezetting. De focus ligt op het overleven in een angstaanjagende wereld vol bombardementen, honger en de constante dreiging van de bezetter.
• Deel 2: Bevrijding – Dit deel behandelt de chaotische overgangsfase rond 1945. In plaats van louter feestvreugde schetst Cremer het machtsvacuum. Het is een periode waarin zwarte handel, plunderingen en het ontstaan van jeugdbendes in de verwoeste stad centraal staan. 
• Deel 3: Vrede – Het sluitstuk laat zien dat de oorlog voor de getroffenen niet ophield in 1945. Jan groeit op in de naoorlogse jaren waarin de Kinderbescherming hem van zijn moeder probeert te scheiden. De trauma's en de maatschappelijke hardheid blijven diepe sporen achterlaten. 

Belangrijkste kenmerken

• De 'Hunnen' als metafoor: De titel verwijst naar de duizenden Oost-Europese gastarbeiders (Hongaren, Polen, Roemenen) die na de Eerste Wereldoorlog naar de Twentse textielindustrie trokken. Zij werden door de Enschedese bevolking met achterdocht bekeken en uitgebuit. De moeder van Jan was Hongaars; zij moest haar kind opvoeden in deze uiterst vijandige, xenofobe omgeving. Daarnaast gebruikt Cremer de historische Hunnen als spiegel voor de nietsontziende wreedheid van álle strijdende partijen. 
• Fragmentarische en hechte constructie: Het epos is opgebouwd uit exact 1000 korte fragmenten. Ondanks deze versnipperde opzet grijpen de delen thematisch en stilistisch strak in elkaar via echo's en herhalingen van specifieke zinnen en cursieve paragrafen. 
• Rauw en onbloemig realisme: Het taalgebruik is direct, confronterend en Breugheliaans. Cremer spaart de lezer niet en toont expliciet de schaduwkanten van de mensheid: sadisme, verraad, verkrachting en corruptie binnen zowel de collaboratie als het verzet.
• Dierenleed als spiegel: Een opvallend motief in het boek is de parallel tussen het lot van de mens en het lot van dieren. De wrede jacht op en slacht van onschuldige dieren (zoals varkens) fungeert als een symbool voor de wreedheid van de mens in oorlogstijd