Ross King - Michelangelo en de Sixtijnse Kapel - NIEUW
€ 20,00
Paperback in nieuwstaat, zonder inschrijvingen.
De Hemel van de Paus - Michelangelo en de Sxtijnse Kapel
- Auteur: R. King
- Uitgever: De Bezige Bij
- Vertaald door: Guus Houtzager
- Nederlands
- Paperback
- 07 februari 2004
- 416 pagina's
In het boek De hemel van de paus beschrijft auteur Ross King de turbulente geschiedenis en artistieke meesterprestatie van Michelangelo Buonarroti bij het beschilderen van het gewelf van de Sixtijnse Kapel tussen 1508 en 1512. De kernpunten van dit historische proces zijn opgedeeld in de gevraagde thema's:
De Opdracht
- Opdrachtgever: Paus Julius II.
- Aanleiding: Oorspronkelijk wilde de paus een monumentale marmeren graftombe. Dit project werd geparkeerd. In plaats daarvan moest Michelangelo het plafond van de kapel herontwerpen.
- Het plan: De paus wilde aanvankelijk de twaalf apostelen afgebeeld hebben. Michelangelo overtuigde hem echter om een veel complexer theologisch schema te kiezen: scènes uit het Oude Testament.
Geschiedenis
- Tijdsduur: Het titanenwerk nam vier jaar in beslag (1508–1512).
- Achtergrond: Michelangelo zag zichzelf primair als beeldhouwer, niet als schilder. Hij had nauwelijks ervaring met de specifieke schilderkunstige technieken op deze schaal.
- Context: De periode werd gekenmerkt door felle rivaliteit met de schilder Rafaël en constante druk, geldgebrek en fysieke uitputting van Michelangelo.
Techniek
- Fresco (buon fresco): Er werd geschilderd met pigmenten op natte, verse kalkpleister (intonaco). Dit vereiste snelheid omdat er per dag slechts een klein deel (giornata) kon worden voltooid.
- Materiële obstakels: Michelangelo kampte in het begin met schimmelvorming door een verkeerde kalk- en zandverhouding. Hij moest hiervoor een speciale Romeinse vijgenmortel ontwikkelen.
- Steigers: In plaats van hangende steigers die gaten in het plafond achterlieten, ontwierp hij een unieke, zelfdragende houten brugconstructie die rustte op steunen in de wanden.
Dieptewerking (Optische illusie)
- Architectonische illusie (trompe-l'œil): Michelangelo schilderde een fictief, driedimensionaal marmeren architectonisch kader (quadratura). Dit deelt het plafond op in logische vlakken en wekt de illusie dat de kapel naar boven toe open is.
- Verkort perspectief (scorzo): Figuren zijn extreem dynamisch en anatomisch verkort weergegeven. Hierdoor lijken ze vanaf de grond gezien natuurgetrouw en driedimensionaal, ondanks de kromming van het gewelf.
- Kleurgebruik (Cangiantismo): Door felle, contrasterende kleuren direct naast elkaar te zetten in plaats van ze zacht over te laten lopen, creëerde hij scherpe schaduwen en diepte die vanaf 20 meter beneden goed zichtbaar bleven.