Schatkamer van Laurion (Athene) - Secundaire Mineralen (Slakken)
Paperback met lichte gebruikssporen en gesigneerd met groet door schrijvers, algeheel in nieuwstaat, zonder verdere inschrijvingen.
Laurion - De Mineralen in de Antieke Loodslakken
- 1996
- Piet Gelaude / Piet van Kalmthout / Christian Rewitzer
- 195 blz.
- Uitgebracht in eigen beheer
- Engels / Duits / Frans / Nederlands
Het gezochte boek heet Laurion: The Minerals in the Ancient Slags, uitgebracht in 1996 door de auteurs Piet Gelaude, Piet van Kalmthout en Christian Rewitzer. Dit meertalige referentiewerk documenteert de unieke secundaire mineralen die door eeuwenlange blootstelling aan zeewater zijn gevormd in de antieke loodslakken van het Griekse mijnbouwgebied Laurion (Lavrion). De zilvermijnen in deze regio stonden in de klassieke oudheid bekend als de economische schatplaats van Athene.
Structuur en Inhoud van het Boek
Het boek telt 195 pagina's en is geschreven in het Engels, Duits en Frans, met een Nederlandse vertaling van de inleiding en mineraalbeschrijvingen ("Laurion: de mineralen in de antieke loodslakken").
De vaste inhoud is opgebouwd rond de volgende kernonderwerpen:
- Historische Context: Een overzicht van 5000 jaar mijnbouw- en smelthistorie rondom Athene.
- Geologie en Topografie: Gedetailleerde beschrijvingen van de ertslagen en de specifieke locaties van de antieke storthopen.
- Slakken-Typologie: Technische uitleg over de verschillende soorten metallurgische slakken die per locatie werden geproduceerd.
- Mineralogisch Overzicht: Visuele determinatiehulp voor verzamelaars, geïllustreerd met 200 kleurenfoto's en talloze kristaltekeningen.
Waarom Laurion een 'Schatplaats' is
De antieke slakken van Laurion zijn wereldberucht onder mineralenverzamelaars. Nadat de oude Grieken het zilver en lood uitsmolten, lieten ze de restanten (slakken) achter aan de kust. Door de chemische reactie tussen het achtergebleven lood en het zoute zeewater ontstonden er zeldzame, microscopisch kleine secundaire mineralen (zoals laurioniet, paralaurioniet, fiedleriet en penfieldiet).
Hoewel de International Mineralogical Association (IMA) in 1995 besloot om door menselijk toedoen ontstane verbindingen niet meer als officiële nieuwe mineralen te erkennen, blijft de locatie voor verzamelaars een absolute schatkamer.