Jotie T'Hooft - Cultfiguur v/d Vlaamse Poëzie - Verzamelbundel

Jotie T'Hooft (geboren als Johan Geeraard Adriaan T'Hooft, 1956–1977) was een Belgische dichter en schrijver die uitgroeide tot een cultfiguur in de Vlaamse literatuur. Hij stond bekend als de "zeer treurige prins" van de Vlaamse poëzie. Hij leidde een turbulent en exuberant leven dat getekend werd door een zware drugverslaving. Dit leidde uiteindelijk in 1977 op 21-jarige leeftijd tot zijn vroege dood door een overdosis. 

• De dood: Een obsessieve rode draad door vrijwel al zijn gedichten.
• Verlangen naar het absolute: Een voortdurende zoektocht naar zuiverheid, vaak gezocht via roesmiddelen.
• Wereldpijn (Weltschmerz): Een diepe melancholie en het onvermogen om zich aan te passen aan de burgerlijke maatschappij.
• Maatschappijkritiek: Hoewel vaak gezien als louter destructief, uitte hij ook protest tegen de Koude Oorlog en toonde hij een opvallend ecologisch bewustzijn. 

• Schreeuwlandschap (1975): Zijn overdonderende debuutbundel waarmee hij direct naam maakte.
• Junkieverdriet (1976): Zijn bekendste en meest geprezen dichtbundel, waarin de thematiek van liefde, drugs en de naderende dood centraal staat.
• De laatste gedichten (1977): Postuum uitgegeven werk dat zijn tragische einde inluidde.